22 Ocak 2014 Çarşamba

mahalle . . .

Geçen yaz karalayıp da taslak olarak sakladığım bir kayıt buldum. Zamanlama manidar oldu :) Zira dün apartmanımızın dönüşümü için müteahhit firma ile sözleşmemizi imzaladık. Tam sekiz yıldır yaşadığımız ve anılar biriktirdiğimiz evimizden ayrılma çanları çalıyor. Mahallemizden uzaklaşacakmışız gibi görünmüyor. Yine buralardayız.
evet fotoğraflardan birinde ağaçtan kedi kurtarmaya operasyonu var...
Öyle ya da böyle, bu sevimsiz şehrin göbeğinde, kendimizi bir mahalleye ait hissediyor ve anılar biriktiriyoruz... Çok sosyal değiliz, öyle dadından yenmeyen komşuluklarımız falan da yok. Geçen yaz (yok yahu öncekiydi sanırım) bir sürü telefon trafiği ile arka bahçe/otoparka aldırdığım park masasında da öyle çok yayılmışlığımız, sohbetler edip çay içmişliğimiz de yok. Çocuklar komşu çocuklarının, en çok simalarını tanıyorlar. Apartmandakilerle ilişkimiz daha çok dönüşüm sürecindeki tatsızlıklarla şekillendi.
 
Bir yandan da... Cancan da Boncuk da mahalle okullarındalar. (Boncuk 4+4+4 sistemi ile ilkokul olarak kalan okulundan mezun olmak durumunda kaldı. Artık mahalle okulunda değil ne yazık ki! Cancan ise yuvasından ayrılıp ablasının mezun olduğu okulun anasınıfına başladı. Hala mahallede...) Onları okula bırakıp okuldan alırken sokakta mutlaka tanıdık birlerine denk gelip selamlaşıyoruz. Mahalle esnafını tanıyor ve güveniyoruz. Sokaklarda ağaçlar var ve her yaz dökülen dutlara çare zihni sinir projeleri geliştiriyoruz. Dükkanı tekkeye dönen manikürcü arkadaş, kargalara ve kedilere rağmen tavuk yetistirmeye çalışıyor. Cancan'ın traşı mahalle berberinden. Boncuk her Kadıköy dönüşü sokağımıza girdiğimizde 'Oh geldik mahallemize!' diyor.
 

Hiç yorum yok:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...