24 Haziran 2011 Cuma

nanananananaaa. . .

Ah Boncuk ah! Ne güzel şeyler bu başarılar. Boncuk konservatuar giriş sınavının ikinci aşamasında da başarılı oldu. O artık bir piyano öğrencisi.
Bugün konservatuar kapısında beklerken bir kere daha anne-baba olmanın inceliklerine hasıl oldum :-) Onun heyecanını yatıştırmak bir yandan, kendi heyecanınla başedip bu başarı yarışının aktörlerinin düştüğü kuyuya düşmemek için gösterdiğim çaba bir yandan... Merdivenlerde onu gördüğümde gülümsedi. Ne o coşkuyla dışarı fırlayıp anne-babasına sarılıp 'Çok iyi geçti!' diyen çocuklara benziyorudu, ne de heyecan ve stresten dağılmış ağlamaklı çocuklara. Sadece gülümsedi. Ben anladım aslında kendinden emin olduğundan. 'Nasıldı?' diye sordum. 'Çok iyi değildi.' dedi. O kusursuzluk takıntısının ona bunu söylettiğinden emindim. Herşey bir bütün olarak kusursuz olmalı onun için ya... Jürinin h,ç yorum yapmadığından, sadece iki kere hata yaptığından bahsetti. Sahne tozu yutmuşlar gibi, her seste farklı bir jürinin gözlerini yakaladığını anlatıyordu. Çok heyecanlı olduğundan ama bunu hissettirmemek için çok çaba sarfettiğini tekrar ediyordu.
Eve döndük. Bir kaç saat sonra öğretmenini aradım. Sonuçların henüz açıklanmadığını söyledi. Açıklanır açıklanmaz bize haber verecekmiş. Sonra telefon tekrar çaldı. 'Kazanmış!' dedi coşkuyla. 'Gerçekten mi?' dedim heyecanla...
Arka bahçede bisiklet sürüyordu. Pencereyi açtım ve seslendim. Baş parmağımı havaya kaldırdım. Anlamadı. Öğretmenin aradı dedim. 'Eeee?' dedi. 'Kazanmışsın!' dedim apartmanlar arasında yankılanan sesimi kontrol etmeye çalışarak...
Tıpkı benim gibi 'Gerçekten mi?' dedi o da... Bebeğim...

1 yorum:

RENKLİ TASARIMLAR dedi ki...

Benim ilk gözağrım, tatlı boncuğum öyle bir ışık ki, aydınlatmaya gidiyor konservatuara.
Teyzen seninle gurur duyuyor boncuğum, ne yaparsan yap...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...